Na casa o caldo con unto non era só prato, era costume.
O mediodía chegaba, co arrecendo do caldo que se coaba nas roupas e nas paredes, lembrándonos que o fogar tiña alma.
Pola tarde, cando a néboa baixaba polo val e o frío se filtraba polas fiestras, volvía aparecer a pota: o mesmo caldo, pero máis repousado, máis espeso, coma se aprendese do tempo.
Á noite era refuxio, manta líquida, consolo do que non se dicía en voz alta.
Comiamos caldo tres veces ao día, e nese caldo estaba todo: traballo, paciencia, memoria… e destino.
