De nena tiña présa por medrar.
Quería facer o que facían os maiores, decidir por min mesma e non depender de ninguén.
E medrei.
Cambiei os xogos polas responsabilidades, os recreos polos horarios e as ilusións sinxelas por preocupacións que non esperaba.
Un día, mirándome ao espello, vin un xesto da miña nai no meu rostro.
Sorprendeume.
Entendín entón que a vida está feita de cambios pequenos que se van sumando en silencio.
E que medrar non é perder quen fomos, senón aprender a convivir con todas as nosas versións.
E a nena que fun segue aí, acompañándome.
