A miña cabrita xa ten case sete meses e, como é lóxico, medrou. Medrou de tamaño, de apetito e, o que é máis preocupante, de intelixencia.
Eu déixoa saír pola tarde un anaco a xogar con Grant e a explorar. Anda libre polo xardín e polas inmediacións, corre, brinca, sobe e baixa pola beirarrúa e, de paso, desgasta as pezuñas. Unha marabilla.
Iso si: as plantas da casa tiveron que ser retiradas da súa ruta. Non porque eu sexa unha persoa pouco amante da natureza, senón porque a cabrita ten un concepto moi particular de xardinería: onde eu poño unha planta, ela ve un aperitivo.
Tamén aprendeu algo fundamental: o penso está na casa.
Un día entrou detrás de min, descubriu onde o gardaba e, desde entón, cando ve a porta aberta, xa sabe perfectamente a que entra.
Pero o mellor estaba por chegar.
Unha mañá estaba eu limpando o cuarto de baño, coa porta de entrada aberta, cando mirei distraidamente cara a fóra.
E vin dúas patiñas negras.
Pensei:
«Ostras… que gato máis grande.»
Saín fóra.
E alí estaba ela.
A miña cabrita.
Fóra da casa.
E non correndo, non.
Ía andando moi amodo, pola beirarrúa, con toda a tranquilidade do mundo. Despaciño. Un paso. Outro. Outro.
Como se levase toda a vida facendo aquilo.
Entón comprendín o que pasara.
A moi cabrita aprendera por onde lle pechaba eu.
Empurrara coa cabeza, abrira o paso e saíra.
Pero o máis sorprendente foi que, unha vez fóra, nin sequera se meteu na casa a chamar por min ou buscar o sitio do pienso, aínda que a porta seguía aberta.
Non.
Ela xa tiña un plan.
Saír.
Ir polo seu camiño.
E facelo sen chamar a atención.
Aquela mañá descubrín que xa non tiña unha cabritiña.
Tiña unha cabra con iniciativa propia, memoria e capacidade para organizar unha fuga.
Agora reforzamos todo.
Porque unha cousa é ter unha cabra.
E outra moi distinta é ter unha cabra que xa descubriu como abrir as portas, e ser silenciosa cando lle convén.
E, sinceramente, estou empezando a sospeitar que a seguinte cousa que vai descubrir é onde gardamos as chaves do coche.
