Desde que os meus fillos eran pequenos, intentamos que coñecesen mundo.
Non era só ir de vacacións. Había concentracións, escapadas de fin de semana, visitas a pobos, rutas de castelos, lugares que atopabamos no camiño e que nos parecían interesantes.
Cando eran nenos ían con nós a todas partes. Ás veces cansados, outras aburridos, preguntando cando chegabamos ou cando volviamos para casa.
Agora, anos despois, saen algunhas fotografías e dígolles:
—Mirade, aquí estivemos.
Eles miran a imaxe e responden:
—Pois non me acordo.
E sempre me sorprende. Porque para min aqueles lugares forman parte da miña memoria. Lembro as estradas, as paisaxes, as cousas que vimos e ata os momentos máis pequenos.
Pero para eles desapareceron.
Supostamente o cerebro dos nenos funciona así: garda unhas cousas e deixa outras atrás.
Aínda así, penso que algo quedou. Quizais non lembran o castelo, a praia ou aquela vila, pero aqueles anos de descubrir o mundo tamén forman parte do que son hoxe.
E algún día volverán a algún deses lugares sen saber que, moitos anos antes, xa estiveran alí.
