Antes de tirar unha cousa, había que pensar.
Non porque existisen máis normas nin porque alguén explicase que había que coidar o planeta.
Simplemente porque as cousas custaban.
A roupa podía pasar dun irmán ao seguinte. E cando xa non había a quen vestise, a tea aínda podía acabar nunha colcha, xunto a anacos doutras roupas que algún día tamén tiveran dono.
Os libros pasaban polas mans dos maiores e chegaban aos pequenos cheos de nomes escritos nas primeiras páxinas.
As botellas da leiteira volvían ao día seguinte.
Eu aínda lembro levar a miña.
E tamén lembro aquelas bolsas da compra que parecían non ocupar nada cando estaban pechadas e que, ao abrilas, aparecían de novo para facer o mesmo camiño.
As botellas dos bares chegaban, baleirábanse e volvían marchar nas súas caixas.
Nada disto tiña un nome especial.
Non era reciclar.
Non era reutilizar.
Era aproveitar.
Quizais porque daquela as cousas duraban tanto que acababan formando parte da memoria.
Hoxe tiramos unha bolsa porque xa temos outra.
Hoxe tiramos roupa porque deixou de gustarnos.
Un móbil porque hai outro.
E ás veces pregúntome se, sen darnos conta, tamén aprendemos a facer o mesmo coas lembranzas.
Porque unha botella pode volver.
Unha roupa pode transformarse nunha colcha.
Un libro pode pasar de man en man.
Pero unha cousa que se tira sen mirar atrás xa non volve.
E quizais por iso, antes de tirar nada, habería que facer como daquela:
mirar ben.
